ΔΟΞΑΣΜΕΝΟ ΟΡΟΣΗΜΟ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 30.03.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

Πριν έξη χρόνια τη νύχτα 30 προς 31 του Μάρτη 1946, οι αστραπές του Λιτόχωρου έδειχναν το δρόμο, πού πρεπε ν’ ακολουθήσει ο λαός μας, μια και οι άγγλοι κατακτητές και οι γραικύλοι της Αθήνας απόκλειαν κάθε δυνατότητα για ομαλό δημοκρατικό ξετύλιγμα της χώρας.

Τριάμισι χρόνια ο Δημοκρατικός Στρατός της Ελλάδας, γέννημα και θρέμμα και σάρκα από τη σάρκα του λαού μας, κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ, αγωνίζεται με πείσμα και ηρωισμό απ’ τη μια ως την άλλη άκρια της Ελλάδας για την προκοπή και τη λευτεριά του λαού. Η νεοελληνική ιστορία δεν έχει να δείξει άλλη πιο λαμπρή σελίδα ηρωισμού και δόξας.

Τριάμισι χρόνια η δημοκρατική ανθρωπότητα με θαυμασμό και αγάπη παραστέκει τον τιτάνιο αγώνα ενός μικρού λαού, που ζωσμένος τ΄ άρματα παλεύει ενάντια σ΄ ένα πανίσχυρο εχθρό για τη ζωή και τη λευτεριά του. Στριμώχνονται οι μοναρχοφασίστες δήμιοι κάτω απ’ τα δυνατά χτυπήματα του ΔΣΕ, πανικοβάλλονται, φτάνουν στο χείλος της καταστροφής. Η νίκη περίλαμπρη θα στεφάνωνε τα όπλα του ΔΣΕ και ο λαός λυτρωμένος από κάθε σκλαβιά θα οικοδομούσε το μέλλον του. Μα ο ΔΣΕ δεν νίκησε. Δεν μπόρεσε να πετύχει την απελευθέρωση της Πατρίδας μας απ’ τους αγγλοαμερικάνους καταχτητές και το μοναρχοφασιστικό καθεστώς των αστικοτσιφλικάδων εθνοπροδοτών. Τα λάθη μας και ιδιαίτερα η μη λύση του προβλήματος των εφεδρειών, η αμερικάνικη επέμβαση και η προδοσία του προβοκάτορα Τίτο ανάγκασαν το ΔΣΕ σε μια προσωρινή υποχώρηση, με ανέπαφες τις κύριες δυνάμεις του, με ακλόνητη τη πίστη του στη Νίκη, στο θρίαμβο της λαϊκής υπόθεσης. Γιατί οι μοναρχοφασίστες δεν τον νίκησαν. Γιατί η χρόνια κρίση τους και μετά τη «νίκη» τους στο Βίτσι – Γράμμο στα 1949 συνεχίστηκε και οξύνθηκε παρά πέρα. Γιατί τα προβλήματα του λαού μένουν ακόμα άλυτα. Γιατί τα τα ιδανικά για τα οποία πάλεψε ο ΔΣΕ μένουν απραγματοποίητα. Γιατί ο λαός μας κάτω απ ‘ τις καινούργιες συνθήκες, που δημιούργησε η ήττα μας, συνεχίζει αδούλωτος, περήφανος και ακατάβλητος τη πάλη του. Γιατί στον αγώνα μας έχουμε συμπαραστάτη το ακατανίκητο στρατόπεδο της ειρήνης, που επικεφαλής του έχει την κραταιά Σοβιετική Ένωση και το Μεγάλο Στάλιν. Γι’ αυτό θα νικήσουμε. Γι’ αυτό τα ιδανικά του ΔΣΕ θα γίνουν πραγματικότητα. Ο λαός μας θα καταχτήσει το δίκιο και τη Λευτεριά του.

Αυτή την πίστη του θα διαδηλώσει σήμερα τιμώντας την 6^η επέτειο απ’ την έναρξη του β! ένοπλου αγώνα του. Μαζί του κι’ εμείς οι εκπατρισμένοι αγωνιστές προϋπαντάμε την επέτειο του Λιτόχωρου με την απόφαση για καινούργιες επιτυχίες στην πραγματοποίηση των καθηκόντων της δουλειάς και της μόρφωσης. Για να σταθούμε άξιοι των αγώνων του ηρώα λαού μας. Άξιοι του αδάμαστου λαϊκού ηρώα Ν.Μπελογιάννη και των συντρόφων του. Για μια λεύτερη χαρούμενη αυριανή Ελλάδα.

ΓΙΑΡΟΣΛΑΒ ΝΤΟΡΜΠΡΟΦΣΚΙ

ΜΙΑ ΑΠ ΤΙΣ ΗΡΩΪΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ

Ο Γιάροσλαβ Ντομπρόφσκι είναι μια απ' τις ηρωικές μορφές της Κομμούνας. Ήταν το άξιο παλικάρι, ο «κεραυνός» και ο «τρόμος για τους βερσαλιέρους» όπως τον αποκαλούσανε οι κομμουνάριοι.

Ο άξιος αυτός γιος του Πολωνικού λαού, μαζί με πολλούς άλλους συμπατριώτες του κι έναν απ' αυτούς το στρατηγό της κομμούνας Βαλερί Βρουμπλέφσκι, αναδείχτηκε στρατηγός, αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων της Κομμούνας. Ο στρατηγός, επαναστάτης Ντομπρόφσκι συνειδητά και αδιάρρηχτα συνέδεσε την τύχη του με την τύχη της Κομμούνας. «Στις μέρες της «μαγιάτικης βδομάδας» πολέμησε κι έπεσε σαν γενναίος στρατιώτης στο οδόφραγμα.

« ..... Κοντά στο οδόφραγμα στο χαράκωμα της οδού Μερ και Πουασονιέ παίχτηκε η τελευταία ζωντανή τραγωδία του Γιάροσλαβ Ντομπρόφσκι. Παρά τις παρακλήσεις των συντρόφων του, αδιαφορούσε για όλα, κάτω από χαλάζι σφαίρες πήγαινε έφιππος σε θέσεις εντελώς ακάλυπτες. Στις 2 η ώρα της 23 Μάη τραυματίστηκε με σφαίρα στην κοιλιά και έπεσε απτό άλογο. Τέσσεροι άνθρωποι τον μετέφεραν στα χέρια θανάσιμα τραυματισμένο – μνημονεύει η Βικτώρια Β. που τους συνάντησε.

Ο Ντομπρόφσκι μας έσφιξε τα χέρια λέγοντας: Μην πάτε εκεί. Όλα τελείωσαν, θα χαθείτε άσκοπα. Εγώ πεθαίνω. Η ζωή μου δεν έχει σημασία. Σκεφθείτε μόνο για τη διάσωσή της. – Μιλούσε δύσκολα, ήταν εξαντλημένος. Γεια σας σύντροφοι – μας είπε.

Ο Γ. Ντομπρόφσκι από επαναστάτης δημοκράτης, που στην αρχή στέκονταν και οραματίζονταν για την απελευθέρωση της πατρίδας του της Πολωνίας, μεταβλήθηκε σε αγωνιστή της Κομμούνας, σε φρουρό των ιδεών του προλεταριακού κράτους και του διεθνούς σοσιαλισμού.

Μαζί με τις πιο υπέροχες ηρωικές μορφές των κομμουνάρων, γεμάτη ακτινοβολία και η μορφή του στρατηγού της κομμούνας Γιάροσλαβ Ντομπρόφσκι πέρασε στην ιστορία για πάντα σαν υπόδειγμα δραστηριότητας, ακλόνητου αισθήματος στο καθήκον και κορυφώματος επαναστατικού ενθουσιασμού.

«ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ», 18.03.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ: Ο ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΘΕΜΕΛΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ – 15.03.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

69 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ
Ο ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΘΕΜΕΛΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

Ο Καρλ Μαρξ, ο μεγαλοφυής θεμελιωτής του επιστημονικού κομμουνισμού, δάσκαλος και αρχηγός του παγκόσμιου προλεταριάτου, ο εμπνευστής και οργανωτής της Ιης Διεθνούς γεννήθηκε στο Τρίϊρ της Γερμανίας στις 5 του Μάη 1818. Από τα φοιτητικά του χρόνια προσχώρησε στην με επαναστατικές προϋποθέσεις διαποτισμένη ομάδα των «αριστερών Χεγκελιανών».
Το Σεπτέμβρη του 1844 στο Παρίσι έγινε η συνάντηση του Μαρξ και του Ένγκελς που ήταν η απαρχή της μεγάλης τους φίλιας και του κοινού αγώνα τους για την υπόθεση της εργατικής τάξης. Έγραψαν μαζί το έργο “Η αγία οικογένεια” οπού διατύπωσαν την καινούργια διαμορφωμένη θεωρία τους του επιστημονικού κομμουνισμού. Στο Παρίσι ο Μαρξ μελέτησε βαθιά την πολιτική οικονομία και την ιστορία της γαλλικής επανάστασης, χωρίς να σταματά τη μεγάλη επαναστατική δουλειά του. Με απαίτηση της πρωσικής κυβέρνησης ο Μαρξ στο 1845 απελάθηκε από το Παρίσι, σαν επικίνδυνος επαναστάτης και πήγε στις Βρυξέλλες, όπου εξακολουθούσε τον αγώνα του ενάντια στη κυβέρνηση της Πρωσίας.
Το 1847 στις Βρυξέλλες δημοσίεψε το έργο του «Η αθλιότητα της φιλοσοφίας» σ' απάντηση του έργου του μικροαστού σοσιαλιστή και αναρχικού Προυντόν «Η φιλοσοφία της αθλιότητας». Στις Βρυξέλλες έγινε μέλος της παράνομης οργάνωσης «Ένωση Κομμουνιστών», στο ΙΙ συνέδριο της οποίας έπαιξε δραστήριο καθοδηγητικό ρόλο και κατ' εντολή του επεξεργάστηκε μαζί με τον Ένγκελς το πρόγραμμά της. Έτσι το Φλεβάρη του 1848 είδε το φως το περίφημο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» που ο σ. Στάλιν το χαρακτήρισε σαν το «Άσμα ασμάτων του Μαρξισμού».

Το 1848 ο Μαρξ απελάθηκε από τις Βρυξέλλες με ένοπλη συνοδεία μέχρι τα γαλλοβελγικά σύνορα κι εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.

Μετά τη γερμανική επανάσταση του Μάρτη του 1848 ξαναγύρισε στην Κολωνία κι έβαλε τις βάσεις της «Νέας εφημερίδας του Ρήνου». Μετά τη νίκη της αντεπανάστασης πέρασε από δίκη κι εξορίστηκε. Πήγε στο Παρίσι αλλά απελάθηκε και απ' εκεί μετά τις διαδηλώσεις του Ιούνη του 1849 και κατέφυγε στο Λονδίνο όπου έζησε μέχρι τέλους της ζωής του.

Μετά το κίνημα του 1851 στη Γαλλία, δημοσίευσε το έργο του «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη», βγάζοντας τα γενικά συμπεράσματα της επανάστασης του 1848-1851. Τα μετά την επανάσταση χρόνια ήταν για τον Μαρξ χρόνια εντατικής δουλειάς πάνω στο κύριο επιστημονικό του έργο «Το κεφάλαιο». Ο πρώτος καρπός των πολυετών οικονομικών ερευνών του ήταν «Η κριτική της πολιτικής οικονομίας» που δημοσιεύτηκε το 1867 στο Αμβούργο.

Ο 1ος τόμος του «Κεφαλαίου» που ο Ένγκελς τον χαρακτήρισε με τα ακόλουθα λογία : Ο πρώτος τόμος είναι το κύριο έργο του Μαρξ στο οποίο αναπτύσσονται οι βάσεις των οικονομικών και σοσιαλιστικών αντιλήψεών του καθώς επίσης και οι βάσεις της κριτικής του για τη σύγχρονη κοινωνία, τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και τις συνέπειές του. Για τον Μαρξ η περίοδος της συγγραφής του «Κεφαλαίου» ήταν ταυτόχρονα περίοδος εντατικής επαναστατικής πρακτικής δράσης. Το 1864 ιδρύοντας τη 1η Διεθνή έβαλε τα θεμέλια του παγκόσμιου προλεταριακού αγώνα για το σοσιαλισμό, αντικαθιστώντας τις σοσιαλιστικές και μισοσοσιαλιστικές σεχταριστικές οργανώσεις με μια, πραγματικά ικανή για πάλη, οργάνωση της εργατικής τάξης. Επεξεργάστηκε την επαναστατική ταχτική της πάλης του προλεταριάτου μέσα σε αδιάκοπους και ανειρήνευτους αγώνες με τους τότε οπορτουνιστές, τους προυντονιστές, τους οπαδούς του Μπακούνιν και τους άλλους αντιπροσώπους του μη προλεταριακού σοσιαλισμού.

Το 1871 έγραψε το έργο «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία» με το οποίο έκανε μια μεγαλοφυή ανάλυση της πείρας της Κομμούνας του Παρισιού, εχτιμώντας την, όπως εκφράστηκε ο Λένιν «βαθιά εύστοχα, υπέροχα και δραστικά επαναστατικά»». Μετά την πτώση της Κομμούνας του Παρισιού, το Γενικό Συμβούλιο της 1ης Διεθνούς, ύστερα από απόφαση του Κογκρέσου της Χάγης, μεταφέρθηκε στην Αμερική και σε λίγο ανακοινώσε την αυτοδιάλυσή του.

Μετά το Κογκρέσο της Χάγης ο Μαρξ αφοσιώθηκε στο αποτελείωμα της συγγραφής του «Κεφαλαίου» έχοντας ξεκάθαρη αντίληψη της σπουδαιότητας αυτής της εργασίας του για την προλεταριακή επανάσταση, για την παγκόσμια εργατική τάξη. Μαζί με τις επιστημονικές έρευνες ο Μαρξ συνέχισε την επαναστατική δουλιά του για την οργάνωση της εργατικής τάξης. Γιατί, όπως είπε ο Ένγκελς, «ο Μαρξ πριν απ’ όλα ήταν επαναστάτης», και κέντρο έλξης όλων των επαναστατικών δυνάμεων του κόσμου.

Οι διώξεις εκ μέρους των αντιδραστικών κυβερνήσεων, η οικονομική ανέχεια που τον συνόδευε σ’ όλη του τη ζωή και που ως ένα βαθμό μόνο ξαλαφρώνονταν με την υλική βοήθεια του Ένγκελς, η σκληρή πάλη ενάντια στα διάφορα μη προλεταριακά και αντιπρολεταριακά ρεύματα, η εντατικότατη θεωρητική δουλιά, όλα αυτά εξάντλησαν τις δυνάμεις του Μαρξ και στις 2 και 45 το απόγευμα της 14 Μάρτη του 1883 σταμάτησε η ζωή του πιο μεγαλοφυούς ανθρώπους, που ενσάρκωσε μέσα του το μυαλό, και την καρδιά του προλεταριάτου της πιο πρωτοπόρας τάξης στη ιστορία της ανθρωπότητας, της τάξης που θα πραγματοποιήσει τη ριζική στροφή της παγκόσμιας ιστορίας.

* * *

Ο Μαρξ είναι ο δημιουργός της θεωρίας και της τακτικής της προλεταριακής επανάστασης. Μαζί με τον Ένγκελς δημιούργησε την επαναστατική κοσμοθεωρία του προλεταριάτου – τον διαλεχτικό υλισμό.

Επεκτείνοντας την καινούργια κοσμοθεωρία στη μελέτη της ιστορίας και της κοινωνίας, ο Μαρξ δημιούργησε τον ιστορικό υλισμό, την επιστήμη για τους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης, για τους νόμους της ταξικής πάλης. Η δημιουργία του διαλεχτικού και ιστορικού υλισμού ήταν πραγματική επαναστατική ανατροπή στην ιστορία της φιλοσοφίας.

Εξοπλισμένος με τον διαλεχτικό και ιστορικό υλισμό, με τη βαθύτατη γνώση της παγκόσμιας ιστορίας και αφού μελέτησε ολόπλευρα την οικονομική και πολίτικη ζωή της αστικής κοινωνίας, ο Μαρξ με μεγαλοφυή τρόπο ξεσκέπασε την πορεία της γέννησης του καπιταλισμού, τους νόμους και τις τάσεις της ανάπτυξής τους και τους όρους του χαμού του. Ο Μαρξ απέδειξε τον ιστορικά διαβρωτικό χαραχτήρα του καπιταλιστικού συστήματος και το αναπόφευκτο της νίκης του νέου συστήματος του κομμουνισμού. Ξεκινώντας απ’ το ανειρήνευτο των ταξικών συμφερόντων του προλεταριάτου και της αστικής τάξης, από την ανάλυση της ιστορικής αποστολής του προλεταριάτου σαν νεκροθάφτη του καπιταλισμού και δημιουργού της καινούργιας, της κομμουνιστικής κοινωνίας, ο Μαρξ παρουσίασε την ιδέα της δικτατορίας του προλεταριάτου σαν όπλο μετατροπής του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό.

Η διδασκαλία για τη δικτατορία του προλεταριάτου είναι το βασικό και κύριο στο μαρξισμό.
Μετά το θάνατο του Μαρξ και του Ένγκελς η διδασκαλία τους αναπτύχτηκε παραπέρα από τους μεγαλοφυείς μαθητές τους Λένιν – Στάλιν. Η διδασκαλία τους είναι ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και των προλεταριακών επαναστάσεων, της νικηφόρας οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, της ιστορικής στροφής στο δρόμο της Λαϊκής Δημοκρατίας και του σοσιαλισμού των χωρών της Κεντρικής και Νοτιο – ανατολικής Ευρώπης και των λαών της Κίνας, του πρωτόφαντου αντιιμπεριαλιστικού κινήματος των καταπιεζόμενων λαών του κόσμου.


Το κόμμα μας, το δοξασμένο ΚΚΕ που βρίσκεται επικεφαλής των αγώνων για το ξεσκλάβωμα του λαού μας από κάθε σκλαβιά, φωτίζει το μοναδικό δρόμο που οδηγεί στη νίκη, με το ζωντανό φως του μαρξισμού – λενινισμού – σταλινισμού. Πιστό στη μαρξιστική διδασκαλία για την αξία της θεωρίας, χωρίς να παραλείπει να τονίζει, τη διαφορά ανάμεσα στο δημιουργικό και δογματικό μαρξισμό και την ενότητα της επαναστατικής θεωρίας με την επαναστατική πραχτική, το ΚΚΕ φρόντισε και φροντίζει στο να γνωρίσουμε, να καταχτήσουμε και ν’ αφομοιώσουμε τη μαρξιστική – λενινιστική – σταλινική θεωρία. Η απόφαση της ΙΙΙ Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ για τη μετάφραση και έκδοση στα Ελληνικά κλασσικών έργων των μεγάλων μας Μαρξ –Ένγκελς – Λένιν και Στάλιν αποτελεί ακόμα ένα βήμα στην προσπάθεια για τη μελέτη κι αφομοίωση του Μαρξισμού – Λενινισμού. Οι συνεχείς πετυχημένες εκδόσεις του Εκδοτικού μας «Ν. ΕΛΛΑΔΑ» και πλάι τους οι κατώτερες μεσαίες και ανώτερες σχολές που φοίτησαν και φοιτούν σύντροφοί μας αποτελούν την καλύτερη βοήθεια προς τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και προς όλους τους αγωνιστές και αγωνίστριες της Ελλάδας να οπλιστούν με το δυνατό αυτό όπλο της επαναστατικής θεωρίας που χάρισε στην εργατική τάξη ο Μεγάλος μας Δάσκαλος Κάρολος Μαρξ.

Η ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, 18-03-1952

ΤΟ ΕΜΒΡΥΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤ

Η ΠΑΡΙΣΙΝΗ ΚΟΜΜΟΥΝΑ

81 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ

Η δημοκρατία των σοβιέτ είναι, έτσι, εκείνη η άγνωστη και η ανακαλυφθείσα, επί τέλους, πολίτικη μορφή, στα πλαίσια της οποίας οφείλει να πραγματοποιηθεί η οικονομική απελευθέρωση του προλεταριάτου, η πλέρια νίκη του σοσιαλισμού.

Η παρισινή κομμούνα ήταν το έμβρυο αυτής της μορφής. Η σοβιετική εξουσία είναι εξέλιξη και τελειοποίησή της … - Στάλιν

Κλείνουν 81 χρόνια απ’ την ιστορική μέρα τις 18 Μάρτη 1871 που ο γαλλικός λαός ξεσηκώθηκε, εκτόπισε την εξουσία των καπιταλιστών και δημιούργησε έτσι το αθάνατο έπος στα οδοφράγματα του Παρισιού, το μεγαλειώδικο έργο της Παρισινής Κομμούνας. Το γαλλικό προλεταριάτο, καθώς και οι εργαζόμενοι σ’ όλο το κόσμο, κάθε χρόνο τη μέρα αυτή τιμούν στη μνήμη των κομμουνάρων τους προγόνους τους.

Κάτω από ποιες όμως συνθήκες έγινε η λαϊκή αυτή επανάσταση και γιατί τελικά νικήθηκε;

Στα 1870 ο βασιλιάς της Γαλλίας Ναπολέων 3ος για να σταθεροποιήσει την κλονισμένη κυριαρχία του κήρυξε τον πόλεμο ενάντια στην Πρωσία. Ο γαλλικός στρατός άσχημα προετοιμασμένος πάθαινε ήττα πάνω στην ήττα, και τελικά κυκλώθηκε στα φρούρια Μετς και Σεντάν. Στην 1 του Σεπτέμβρη γερμανός σύνδεσμος ανέφερε στον αυτοκράτορά του. «Το Σεντάν συνθηκολογεί μ’ ολόκληρη τη στρατιά και με τον αυτοκράτορα Ναπολέοντα στο φρούριο».

Η είδηση για την καταστροφή του Σεντάν στο Παρίσι, προκάλεσε εξέγερση. Ο λαός ζητά έκπτωση του αυτοκράτορα και ανακήρυξη της δημοκρατίας. Σχηματίστηκε αμέσως προσωρινή κυβέρνηση, που πήρε τον τίτλο «Κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας», που στην ουσία ήταν εξουσία εχθρική προς το λαό. Οι γερμανοί λεύτερα πια κινούνται προς τη γαλλική πρωτεύουσα. Για την απόκρουση του εχθρού οι εργάτες του Παρισιού απαιτούν απτήν κυβέρνηση εξοπλισμό του λαού. Συγκροτήθηκαν 200 καινούργια τάγματα. Στις 19 Σεπτέμβρη οι γερμανοί κύκλωσαν το Παρίσι. Τα τάγματα αυτά ολόψυχα παίρνουν μέρος για την υπεράσπιση της αγαπημένης τους πόλης. Οι λαϊκές μάζες που μόλις είχαν λευτερωθεί απτήν κυριαρχία του Ναπολέοντα ήταν έτοιμες να πεθάνουν και να μην επιτρέψουν στους γερμανούς να πατήσουν στην πρωτεύουσα της δημοκρατίας τους.

Η πατριωτική ορμή αγκάλιασε όλο το γαλλικό λαό.

«Ας δώσει κάθε σπίτι στρατιώτη …
ας μεταβληθεί κάθε πόλη σε στρατιά…
ας αρπάξουν τα χωριά δικράνια …
θα διεξάγομε αγώνα μέρα και νύχτα.
Ξεσηκωθείτε…» έγραφε ο Βίκτωρ Ουγκώ.

Η κυβέρνηση όμως φοβούμενη απτόν εξοπλισμό του λαού προτιμούσε να συνθηκολογήσει με τους γερμανούς. Άρχισε μυστικές διαπραγματεύσεις. Από κυβέρνηση «εθνικής άμυνας» αποδείχτηκε κυβέρνηση εθνικής προδοσίας.

Το Γενάρη του 1871 κλείστηκε με τους γερμανούς ανακωχή, και το Μάρτη η κυβέρνηση πήρε απόφαση για αφοπλισμό της εθνοφρουράς.

Τη νύχτα 17 προς 18 Μάρτη τα κυβερνητικά στρατεύματα κινήθηκαν προς την Μονμάρτη για να αρπάξουν τα τοποθετημένα εκεί κανόνια της εθνοφρουράς. Στην πόλη γίνεται συναγερμός. Οι στρατιώτες αρνούνται να εκτελέσουν τις διαταγές του στρατηγού κι ενώνονται με τον ξεσηκωμένο λαό. Ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης Θιέρσος κατάλαβε πως δεν μπορεί να αφοπλίσει το επαναστατημένο Παρίσι, και βιαστικά φεύγει για τις Βερσαλίες να συγκεντρώσει εκεί δυνάμεις.

Το βράδυ στις 18 του Μάρτη τα τμήματα της εθνοφρουράς κατέλαβαν όλα τα κυβερνητικά ιδρύματα. Στα κτίρια υψώθηκαν κόκκινες σημαίες.

Αυτή ήταν η πρώτη στον κόσμο προλεταριακή επανάσταση.

Στις 28 του Μάρτη έγινε ανακήρυξη της Κομμούνας. Μεγαλόπρεπα και πανηγυρικά γιόρτασε ο λαός του Παρισιού την κατάληψη της εξουσίας απτήν εργατική τάξη. Η χαρά του φαίνεται στο παρακάτω απόσπασμα του ρωμάντσου «εξεγερμένος» του Ζ. Βάλες.

«Τι μέρα θαυμάσια!...
Ο χαϊδευτικός λαμπρός ήλιος χρυσαφίζει τις κάννες των κανονιών, το θρόισμα των σημαιών, το μπουμπουνιτό της επανάστασης, που τρέχει ήσυχα και μεγαλόπρεπα, σαν γαλανό ποτάμι, αυτός ο παλμός, αυτό το φως, οι ήχοι των χάλκινων σαλπίγγων, η λάμψη των μπρούντζων, η αναλαμπή των ελπίδων, το άρωμα της δόξας, είναι κάτι απτήν νικηφόρα δημοκρατική στρατιά, που σε γεμίζει περηφάνια και χαρά … Σαλπιγκτές σαλπίστε το ξεκίνημα. Τύμπανα, χτυπάτε εκστρατεία. Αγκάλιασέ με σύντροφε, στα μαλλιά σου έχεις ασπράδα όπως και εγώ. Και συ παιδάκι που παίζεις πίσω απτό οδόφραγμα αγκάλιασέ με να σε φιλήσω. Η μέρα 18 Μάρτη άνοιξε μπροστά σου θαυμάσιο μέλλον. Εσύ όπως και μείς θα μεγάλωνες στο σκοτάδι, θα τσαλαβοτούσες μεσ’ τη λάσπη, θα σφάδαζες στο αίμα, θα πνιγόσουν από ντροπή, θα περνούσες ανείπωτα βάσανα της ατιμίας. Αυτά τελείωσαν».

Οι κομμουνάροι παίρνοντας την εξουσία στα χέρια ακολούθησαν μια καινούργια εντελώς κοινωνικο – οικονομική πολίτικη. Με την ίδια τους την πείρα πείστηκαν ότι έπρεπε ν’ αντικαταστήσουν τον παλιό κρατικό μηχανισμό. Στις 72 μέρες που έζησε φάνηκε όλη η φροντίδα για τους εργάτες γιατί αυτό που πρόλαβε να πραγματοποιήσει δείχνει πως αυτή ήταν κράτος των εργαζομένων.

Το 1ο διάταγμά της ήταν για την κατάργηση του παλιού στρατού και η αντικατάστασή του με την εθνοφρουρά. Η εκκλησία χωρίστηκε απ’ το κράτος, παύτηκε η διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία. Οι επιχειρήσεις που τ’ αφεντικά τους έφυγαν απ’ το Παρίσι πέρασαν στα χέρια των εργατών. Οι εργάτες μεταφέρθηκαν απ’ τα υγρά και σκοτεινά υπόγειά τους στα σπίτια των πλουσίων. Εξέδωσε διάταγμα για τη υποχρεωτική και δωρεάν μόρφωση. Οι λαϊκές μάζες υποστήριξαν τη εξουσία τους και κάτω απ’ την επίδρασή της η Κομμούνα πολλές φορές διόρθωνε τα λάθη της. Ο Λένιν έλεγε, πως η Κομμούνα έκανε μεγάλα έργα «με το αισθητήριο των ξυπνημένων μαζών».

Όμως η Κομμούνα έζησε εν όλω 72 μέρες. Ο Θιέρσος αφού στις 10 Μάη υπόγραψε συνθήκη ατιμωτική με τους γερμανούς στους οποίους παραχωρούσε την Αλσατία – Λωρραίνη και 5 δισεκ. χρυσά φράγκα, με την υποστήριξή τους και με τα στρατεύματα που ήδη προετοίμασε στις 20 Μάη πέρασε σε επίθεση και στις 21 με προδοσία μπαίνει στο Παρίσι. Άρχισε πεισματώδικος και σκληρός αγώνας στους δρόμους, που μπήκαν στην ιστορία με τον τίτλο «μαγιάτικη βδομάδα». Εδώ πρόβαλε με όλο του το μεγαλείο ο ηρωισμός της εργατικής τάξης. Οι κομμουνάριοι πολεμούσαν για κάθε δρόμο, για κάθε σπίτι, για κάθε σπιθαμή γης. Όμως στις 28 Μάη έπεσε και το τελευταίο οδόφραγμα και η αντεπανάσταση νίκησε.

Άγριες επακολουθήσαν σφαγές …

Το Παρίσι μεταβλήθηκε σ’ ένα τεράστιο σφαγείο. 30 χιλ. κομμουνάριοι εκτελεστήκαν, πάνω από 40 χιλ. ρίχτηκαν στις φυλακές και στάλθηκαν σε μακρινές αποικίες στα κάτεργα.

Η κομμούνα νικήθηκε. Σοβαρή επίδραση για την ήττα είχαν τα λάθη της. Όμως παρά τα λάθη της η μνήμη για τον ηρωικό αγώνα των παρισινών εργατών αιώνια θα ζει στη συνείδηση των εργαζομένων όλου του κόσμου, γιατί «η υπόθεση της κομμούνας είναι υπόθεση σοσιαλιστικής επανάστασης, είναι υπόθεση ολοκληρωτικής πολιτικής και οικονομικής απελευθέρωσης του κόσμου της δουλειάς, είναι υπόθεση του διεθνούς προλεταριάτου. Και μ’ αυτή την έννοια αυτή είναι αθάνατη» (Λένιν).

Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΚΙΛΕΛΕΡ

Είχε οριστεί από πριν σα μέρα του συλλαλητηρίου στη Λάρισα η 6/19 Μάρτη. Το συλλαλητήριο ήταν να γίνει ένοπλο. Με την επέμβαση όμως των δημάρχων των χωριών αποφασίστηκε να γίνει ειρηνικά. Απ’ το πρωί της 6/19 Μάρτη οι αγρότες απ’ όλα τα χωριά της περιφέρειας Λάρισας άρχισαν να πλημμυρίζουν την Λάρισα με μαύρες και κόκκινες σημαίες και συνθήματα «απαλλοτρίωση των τσιφλικιών», «η γη στους αγρότες», «ζωή ή θάνατος» κλπ. Οι αγρότες των απομακρυσμένων χωριών της Λάρισας, θα έρχονταν στη Λάρισα με το πρωινό τραίνο. Ο πρώτος σταθμός στον οποίο θα ανέβαιναν στο τραίνο, είναι ο σταθμός Κιλελέρ (τώρα Κυψέλη). Απ’ το πρωί στο σταθμό βρίσκονταν εκατοντάδες αγρότες με μαύρες σημαίες και περίμεναν το πέρασμα του τρένου. Το τραίνο σε λίγο έφτασε στο σταθμό μεταφέροντας και δύναμη στρατού απ’ το Βόλο και τη Λάρισα «για την τήρηση της τάξης» στο συλλαλητήριο. Οι αγρότες με φωνές και ζητωκραυγές προσπάθησαν να μπουν στο τραίνο, χωρίς να βγάλουν εισιτήρια, για να πάνε στη Λάρισα. Ο επιθεωρητής των θεσσαλικών σιδηροδρόμων Πολίτης που συνόδευε το τραίνο, δεν τους επέτρεψε και βρίζοντάς τους «χτήνη, ζώα, παλιάνθρωποι …» διατάσσει το στρατό να κατεβάσει με τη βία «αυτό το σκυλολόι» και δίνει εντολή να προχωρήσει το τραίνο. Οι αγρότες, που αύξαιναν, γιατί στο μεταξύ κατέφθαναν κι άλλοι, άρχισαν να γιουχαΐζουν τον Πολίτη και να λιθοβολούν το τραίνο. Ο Πολίτης τότε δίνει εντολή, να πυροβολήσουν τους αγρότες. Ο στρατός πυροβολεί. Δύο νεκροί, ο Θανάσης Νταφούλης και ο Θανάσης Μπόκας και κάμποσοι τραυματίες είναι ο μακάβριος απολογισμός. Οι αγρότες όμως ακλόνητοι, αν και άοπλοι, δε σκορπούν. Συνεχίζουν να κυνηγούν το τραίνο με τις πέτρες και γιουχαΐζουν τον Πολίτη. Το τραίνο φτάνει στον επόμενο σταθμό του Τσολάν (τωρα Μιλά). Κι εδώ άλλες εκατοντάδες αγρότες με μαύρες σημαίες περιμένουν το τρένο, για να ανεβούν. Ο Πολίτης κι εδώ δεν τους επιτρέπει και δίνει εντολή να προχωρήσει το τραίνο. Οι αγρότες δεν υποχωρούν, λιθοβολούν κι αυτοί το τραίνο και γιουχαΐζουν. Ο στρατός πυροβολεί και πάλι. Πέφτουν κι άλλα κορμιά αγροτών. Ο Στέφανος Ακριβούσης μένει στο τόπο νεκρός. Οι τραυματίες ξεπερνούν τους 15.
Τα γεγονότα αυτά γίνονται γνωστά στη Λάρισα και σαν αστραπή μεταδίδονται σ’ όλους τους διαδηλωτές, που απ’ τα κοντινά χωριά είχαν ήδη έρθει και πλημμύρισαν την πλατεία της Λάρισας. Οι αγρότες γίνονται τώρα πιο μαχητικοί και ορμητικοί και σαν μια μάζα παίρνουν το δρόμο προς την πόλη των Φαρσάλων, απ’ όπου θα ερχόντουσαν οι αγρότες των χωριών της Λάρισας, που δε μπόρεσαν να έρθουν με το τραίνο. Η Λάρισα στρατοκρατείται κυριολεκτικά. Στρατός και χωροφυλακή περιτρέχουν στους δρόμους πάνοπλοι, μα δε μπορούν να συγκρατήσουν το χείμαρο των εξεγερμένων αγροτών. Ο στρατός με ιππικό και με επικεφαλής το λοχαγό Πηχεών συγκεντρώνει δυνάμεις στην πόλη Φαρσάλων, για να εμποδίσει τις χιλιάδες αγρότες, που καταφθάνουν απ’ τον κάμπο της Λάρισας, να μπουν στην πόλη. Οι αγρότες όμως δεν υποχωρούν. Ο Πηχεών διατάσσει το στρατό και ρίχνει. Κι άλλα κορμιά πέφτουν, μα οι δουλευτάρες της γης δε λυγούν. Αντίθετα γίνονται πιο ορμητικοί και σπάνε τη ζώνη του στρατού. Με κραυγές «ελευθερία», «κάτω η σκλαβιά», ορμούν στην πόλη και σε διαδήλωση περνούν το δρόμο Φαρσάλων και φτάνουν στην πλατεία.

Η πλατεία της Λάρισας και οι γύρω δρόμοι είναι πλημυρισμένοι. Ο νομάρχης Λάρισας, Πεπές Αργυρόπουλος και ο μοίραρχος Ψαροδήμος δινουν εντολη στον Πηχεών «να καταστείλει αντί πάσης θυσίας την ανταρσίαν των χωρικών». Γίνεται καινούργια επέλαση του ιππικού. Ο στρατός πάλι πυροβολεί, μα πάλι οι αγρότες δεν υποχωρούν. Ο στρατός προσπαθεί μάταια να διαλύσει τους διαδηλωτές.

Οι αρχές της Λάρισας τώρα τα έχουν χαμένα. Μπροστά στην πίεση των εξεγερμένων αγροτών αναγκάζονται να κάνουν υποχώρηση. Κάνουν σύσκεψη και με εισήγηση του εισαγγελέα αποφασίζουν και καλούν μια επιτροπή του συλλαλητηρίου, για να συζητήσουν τα αιτήματά τους. Στην επιτροπή υποσχεθήκαν, ότι θα επιτρέψουν να γίνει το συλλαλητήριο, ότι το ψήφισμά τους θα το διαβιβάσουν στην κυβέρνηση με ευνοϊκή εισήγηση και ότι θ’ αφήσουν λεύτερους όσους αγρότες έπιασαν.

Όσοι πιάστηκαν αφέθηκαν ελεύθεροι. Το συλλαλητήριο έγινε στην κεντρική πλατεία Λάρισας και εγκρίθηκε ψήφισμα που στάλθηκε στην κυβέρνηση και τη βουλή.

Η κυβέρνηση Στεφ. Δραγούμη για να καλμάρει την αγανάχτηση των εξεγερμένων αγροτών, διόρισε μια επιτροπή για τη «μελέτη» του αγροτικού προβλήματος. Στην ειδική όμως συνεδρίαση της βουλής για τη συζήτηση του αγροτικού προβλήματος, ο Στεφ. Δραγούμης, ο Γ. Θεοτόκης, ο Δ. Ράλλης και η βουλή υποστήριξαν με φανατισμό τα συμφέροντα των τσιφλικάδων κι όχι μονάχα την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών δεν ψηφίσαν, μ’ αντίθετα ζήτησαν να παρθούν δρακόντεια μέτρα «δια να επιβληθεί το κράτος του νόμου».

Λίγο πιο ύστερα η κυβέρνηση Δραγούμη ξαπόλησε μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία σε βάρος των αγροτών. Έγιναν πολλές διώξεις και συλλήψεις. Οι επικεφαλής των συλλαλητηρίων Λάρισας, Καρδίτσας και Τρικάλων πιάστηκαν και παραπέμφθηκαν στα κακουργιοδικεία Χαλκίδας και Λαμίας. Ήταν όμως τόση η συμπάθεια με την οποία ο ελληνικός λαός είδε την εξέγερση των θεσσαλών αγροτών, ώστε όταν πήγαν τους συλληφθέντες να δικαστούν, ο λαός των δύο πόλεων τους υποδέχτηκε με ενθουσιασμό και ανθοδέσμες και οι ένορκοι τους αθώωσαν.

«ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ», ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΠΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 19.03.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΙΝ

«ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ», ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΠΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 12.03.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ

Μπροστά από μερικούς μήνες η αμερικανική προπαγάνδα προβοκατόρικα άρχισε να μιλά και να συκοφαντεί τη ΣΕ για το ζήτημα της δολοφονίας των αιχμαλώτων Πολωνών αξιωματικών, που κατέσφαξαν οι χιτλερικοί εγκληματίες στο δάσος του Κατίν στα 1941.
Με την χρεωκοπημένη αυτή με μέθοδο της προβοκατόρικης προπαγάνδας θέλουν να κρύψουν και να δικαιολογήσουν στα μάτια όλου του κόσμου τα φοβερά εγκλήματα που διαπράττουν αυτοί σήμερα στη Κορέα, ακόμα θέλουν να καλλιεργήσουν το μίσος και να εξασθενίσουν την αδιάρρηκτη φιλία του πολωνικού και Σοβιετικού λαού.
Για το σκοπό μάλιστα αυτό συγκρότησαν «ειδική επιτροπή της βουλής των αντιπροσώπων για την εξέταση της υπόθεσης Κατίν». Ποια είναι όμως η υπόθεση Κατίν;
Το Κατίν είναι το δάσος όπου οι χιτλερικοί στα 1941 δολοφόνησαν 11 χιλιάδες πολωνούς αξιωματικούς. Βρίσκεται 15 χιλιομ. από το Σμόλενσκ κοντά στο χωριό Κοζε Γκούρι, 200 μέτρα μακριά από το δρόμο που πάει για το Βιτέμσκ (σ.τ.ε: πόλη της σημερινής Λευκορωσίας). Στο δάσος αυτό βρίσκονται οι ομαδικοί τάφοι 11 χιλ. αιχμαλώτων πολέμου – Πολωνών αξ/ων.
Το απαίσιο αυτό έγκλημα οι χιτλερικοί δολοφόνοι θέλησαν προβοκατόρικα να το φορτώσουν στις πλάτες των ρώσων.
Ήταν η περίοδος του χειμώνα 1942-43 που η κατάσταση στα μέτωπα χειροτέρευε για τους γερμανούς, ενώ η ενότητα ανάμεσα στους συμμάχους δυνάμωνε.
Ο Γκαίμπελς τότε για να συκοφαντήσει τη ΣΕ κατέφυγε στη προβοκάτσια εκμεταλλευόμενος τα εγκλήματα που οι ίδιοι γερμανοί διέπραξαν στο δάσος Κατίν. Έτσι στα 1943 το γερμανικό ραδιόφωνο, όπως και το αμερικάνικο σήμερα, άρχισε να κατηγορεί τη ΣΕ ότι αυτή είναι εκείνη που διέπραξε το έγκλημα σε βάρος των 11 χιλ. αξιωματικών στο δάσος Κατίν στα 1940. Υπολόγιζε πως θα κατόρθωνε έτσι ν’ ανάψει τη φωτιά του μίσους ανάμεσα στους πολωνούς και ρώσους, κι ακόμα ότι θα μπορέσει να καλύψει τα δικά του εγκλήματα.
Όμως τα γεγονότα διέψευσαν και τον προκάτοχο των αμερικάνων Γκαίμπελς αλλά διαψεύδουν και τους σημερινούς απογόνους του Γκαίμπελς, αμερικάνους ιμπεριαλιστές.
Με την απελευθέρωση των εδαφών αυτών 1944, συγκροτήθηκε ειδική επιτροπή από σοβιετικούς επιστήμονες γιατρούς και στρατιωτικούς για να εξετάσει την υπόθεση του δάσους Κατίν.
Η επιτροπή λεπτομερειακά εξέτασε την όλη υπόθεση Κατίν, και εξέδωσε ανακοινωθέν με όλες τις λεπτομέρειες της εκτέλεσης των πολωνών αξ/κων απ’ τους χιτλερικούς. Το ανακοινωθέν αναφέρει
Προτού να καταληφτεί το Σμόλενσκ απ’ τους γερμανούς καταχτητές οι αιχμάλωτοι πολέμου αξ/κοι και στρατιώτες πολωνοί, δούλευαν στο δυτικό μέρος της επαρχίας και έφτιαχναν ή επιδιόρθωναν δρόμους.
Όταν οι γερμανοί αιφνιδιαστικά επιτεθήκαν δημιουργήθηκε τέτοια κατάσταση που στάθηκε αδύνατο στους ρώσους έγκαιρα να μεταφέρουν τα στρατόπεδα αιχμαλώτων κι έτσι όλοι οι αιχμάλωτοι πολέμου πολωνοί, καθώς και μέρος της φρουράς και του υπηρετικού προσωπικού αιχμαλωτίστηκαν, απ’ τους γερμανούς.
Σε συνέχεια το ανακοινωθέν παραθέτει στοιχεία του Β. Βιετοσκίκουφ διοικητή του στρατοπέδου Ν. 1 που μιλάει ότι στάθηκε αδύνατη η μεταφορά του στρατοπέδου, της δασκάλας Μαρία Αλιγαντρόβνα που το 1941 με τη κατοχή των γερμανών έβλεπε τους πολωνούς να δουλεύουν στο δρόμο, της Αλιξέγιεβνα, Μηχαήλοβα και Κονιαχοφόκα που δούλευαν στην υπηρεσία των γερμανών και ήταν αυτόπτες μάρτυρες στην εκτέλεση των πολωνών αξ/κων. Ακόμα πλήθος άλλων μαρτύρων που αναφέρει το ανακοινωθέν διαπιστώνουν το απαίσιο έγκλημα που διέπραξαν οι γερμανοί το φθινόπωρο του 1941.
Η επιτροπή επί τόπου ανέσκαψε τους μαζικούς τάφους και έκανε λεπτομερειακή εξέταση στα πτώματα. Βρέθηκαν γράμματα με ακριβείς διευθύνσεις που έφεραν ημερομηνίες Απρίλη Μάη και Ιούνη 1941.
Η εξέταση των ιατροδικαστών διαπίστωσε ότι το έγκλημα έγινε το φθινόπωρο του 1941. Στα χέρια της επιτροπής βρίσκεται σημειωματάριο με 17 σελίδες ιδιόχειρα γραμμένο από τον Μεσαγκίνα Ρώσο δικηγόρο του Σμόλενσκ, προδότη που είχε τοποθετηθεί απ’ τους γερμανούς δήμαρχος της πόλης. Το σημειωματάριο αυτό έπεσε στα χέρια των Ρώσων με την απελευθέρωση του Σμόλενσκ. Στη σελίδα 10 με ημερομηνία 15 Αυγούστου 1941 είναι γραμμένα.
«Όλοι οι πολωνοί αιχμάλωτοι πολέμου να κρατηθούν και να οδηγηθούν στην διοίκηση»
Στη σελίδα 15 (χωρίς ημερομηνία) :
«Αν κυκλοφορεί ανάμεσα στο πληθυσμό φήμη για τον τουφεκισμό των αιχμαλώτων πολέμου πολωνών στο Κόζε Γκούρα (Ούμνοφ).»
Από το σημειωματάριο βγαίνει ότι στις 15 Αυγούστου 1941 οι αιχμάλωτοι πολέμου – Πολωνοί βρίσκονταν ακόμα στην περιοχή Σμόλενσκ και δεύτερο ότι οι γερμανικές αρχές τους φυλάκισαν. Ακόμα φαίνεται ότι η γερμανική διοίκηση φοβούμενη μήπως ο πληθυσμός έμαθε για τα εγκλήματα που διέπραξε, έδωσε ειδικές οδηγίες για να ελεγχτεί η πιθανότητα αυτή.
Ο Ούμνοφ, που αναφέρεται στο σημειωματάριο ήταν επικεφαλής της Ρούσικης αστυνομίας στο Σμόλενσκ στους πρώτους μήνες της κατοχής.
Στα γενικά συμπεράσματα που παραθέτει το ανακοινωθέν μεταξύ των άλλων αναφέρεται :
Τις μαζικές εκτελέσεις των πολωνών αιχμαλώτων πολέμου – στο δάσος Κατίν τις έκανε το γερμανικό πολεμικό γραφείο που καλύπτονταν κάτω απ’ το όνομα «Επιτελείο του 537 εργατικού τάγματος» επικεφαλής του οποίου ήταν ο αντισυνταγματάρχης Άρνες.
Αυτή την περιβόητη «υπόθεση Κατίν» που πριν από 8 χρόνια ξεσκεπάστηκε σαν τερατώδικο ψέμα του Γκαίμπελς, η αμερικάνικη κυβέρνηση που σ’ όλο αυτό το διάστημα σιωπούσε, πάει πάλι σήμερα να τη ξαναφέρει στην επιφάνεια. Κι αυτό γιατί ποτέ άλλοτες οι αμερικάνοι δεν αισθάνονταν την γυμνή ανάγκη να αποσπάσουν την προσοχή των λαών απ’ τις σκοτεινές τους πράξεις, και τα ανήκουστα εγκλήματα που αυτοί οι σύγχρονοι βάρβαροι, παραβιάζοντας όλες τις αρχές του διεθνούς δικαίου και της ανθρώπινης ηθικής, διαπράττουν στην Κορέα χρησιμοποιώντας ενάντια στον ειρηνικό πληθυσμό το απαγορευμένο βακτηριολογικό όπλο. Οι προβοκάτορες αμερικάνοι στα χαμένα σχίζουν τα ρούχα τους, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τους χιτλερικούς εγκληματίες πολέμου, τους ίδιους υπεύθυνους για το φρικιαστικό έγκλημα του Κατίν, βγάζοντάς τους απ’ τις φυλακές και χρησιμοποιώντας τους για την ανασύσταση της νέας Βέρμαχτ.
Πάνω στη υπόθεση αυτή το πρακτορείο «Τας» δημοσίευσε το παρακάτω ανακοινωθέν:
«Το υπουργείο των εξωτερικών των ΕΠΑ στις 25 του Φλεβάρη 1952 έστειλε στο σοβιετικό πρεσβευτή στις ΕΠΑ Πιντούσκιν επιστολή του Μέρντεν προέδρου της επιτροπής της βουλής των αντιπροσώπων για την λεγόμενη εξέταση της “υπόθεσης Κατίν” Στην επιστολή επισυνάπτεται απόφαση της βουλής των αντιπροσώπων του κογκρέσου της 18 Σεπτέμβρη 1951. Στη επιστολή του ο Μέρντεν τονίζει ότι επιθυμεί να πάρει απ’ τη Σ. Κυβέρνηση κάποια “στοιχεία” για το ζήτημα της δολοφονίας των αιχμαλώτων πολωνών αξιωματικών που κατέσφαξαν οι χιτλερικοί εγκληματίες στο δάσος του Κατίν στα 1941.
Η πρεσβεία επιστρέφει με το παρόν την επιστολή του Μέρντεν που παρέλαβε απ’ το υπουργείο των εξωτερικών μαζί με τη συνημμένη απόφαση της βουλής των αντιπροσώπων της 18 του Σ/βρη 1951 σαν ντοκουμέντο που παραβιάζει τις γενικά παραδεγμένες αρχές των διεθνών σχέσεων και προσβάλει τη Σ.Ε. Η πρεσβεία υπενθυμίζει ότι:

1. Το ζήτημα του εγκλήματος του Κατίν είχε εξεταστεί ακόμα από το 1944 από ειδική επιτροπή και διαπιστώθηκε ότι η υπόθεση Κατίν είναι έργο των χιτλερικών εγκληματιών όπως είχε δημοσιευτεί στον τύπο της 26 του Γενάρη του 1944.
2. Ενάντια στη διαπίστωση αυτή της ειδικής επιτροπής η κυβέρνηση των ΕΠΑ δεν εξέφρασε καμιά επιφύλαξη 8 ολόκληρα χρόνια ως τον τελευταίο καιρό.

Η πρεσβεία θεωρεί απαραίτητο να δηλώσει σχετικά ότι η ανακίνηση του ζητήματος για το έγκλημα του Κατίν 8 ολόκληρα χρόνια ύστερα απ’ τη διαπίστωση της ειδικής επιτροπής έχει μοναδικό σκοπό να συκοφαντήσει τη ΣΕ και ν’ αποκαταστήσει έτσι τους χιτλερικούς εγκληματίες που έχουν καταδικαστεί απ’ την παγκόσμια κοινή γνώμη.
Στο παρόν επισυνάπτεται το παραπάνω αναφερόμενο πόρισμα της ειδικής επιτροπής για το έγκλημα του Κατίν»
Η πολωνική επίσης κυβέρνηση έκανε δηλώσεις για την προσπάθεια αυτή των αμερικάνων τονίζοντας:
«Ο πολωνικός λαός με αγανάκτηση στιγματίζει την κυνική προβοκάτσια των αμερικάνων ιμπεριαλιστών, που καπηλεύονται τον τραγικό θάνατο των χιλιάδων πολωνών στο Κατίν.
Ο Πολωνικός λαός ξέρει καλά ποιος ήταν ο δολοφόνος του και ποιος ο ελευθερωτής και συμπαραστάτης του. Χαμένες είναι οι προσπάθειες των Αμερικάνων εμπρηστών του πολέμου να μολύνουν την αδιάρηχτη φιλία που ενώνει τον πολωνικό λαό με τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης, το ίδιο χαμένες όπως ήταν και οι προσπάθειες του Χίτλερ.».